ความเฉย ความเยือกเย็น ทำให้ดูคล้ายว่ามีสติ คิดว่าตัวเองมีสติ แต่กลับเลื่อนลอย ไม่มีการพิจารณาอายตนะ ลืมแม้กระทั่งเครื่องมือรักษาสติคือลมหายใจ เสมือนหลอกว่าตัวเองมีของดี ทั้งที่ไม่มี
การที่เป็นคนอ่อนโยน เมตตา ช่างสงสาร ไม่ชอบเบียดเบียนใคร อยากให้ผู้อื่นเป็นสุข มีเท่านี้กลับ ใช้เป็นเครื่องกำบังตัว ให้คิดว่าตนเป็นคนดียิ่งแล้ว ควรให้รางวัลแก่ตัวเองอย่างนั้น ผู้อื่นควรสรรเสริญอย่างนี้ กลับเป็นภัยทำลายตัวเอง เนื่องด้วยสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็น passive doing รอสะท้อนผลอันเล็กน้อยตามโอกาสเกิดอันน้อยนิด แท้ที่จริงสิ่งอันเป็นปัจจัยในการดำรงอยู่ยังต้องอาศัย การทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ในอีกหลายๆด้าน ได้แก่ การอาชีพ การบ้านการเรือน การบำเพ็ญประโยชน์ การดูแลช่วยเหลือแก่ญาตสนิทมิตรสหาย การพัฒนาตนเอง การสำรวจตนเอง ความไม่ประมาท เหล่านี้เป็นต้น จักทำให้มีคุณค่าเป็นที่ประจักษ์แก่ตนและผู้อื่นได้เป็นรูปธรรม มิใช่เอาแต่หลอกตนเองในใจ
0 comments:
Post a Comment